Inne duże sprawy: porwanie w powietrzu, wybory w Izraelu i napięcie na granicy koreańskiej
Najbardziej wstrząsającym wydarzeniem poza głównymi frontami jest próba rozbicia samolotu linii FlyDubai lecącego z Dubaju do Tel Awiwu. Według izraelskich władz drugi pilot, obywatel Omanu, dźgnął kapitana i próbował skierować maszynę ku ziemi, w wyniku czego samolot w mniej niż trzydzieści sekund stracił około czternastu tysięcy stóp wysokości, a pasażerowie i załoga wdarli się do kokpitu, obezwładnili napastnika i umożliwili lądowanie w Tabuk w Arabii Saudyjskiej, dokąd maszynę sprowadziła inna para pilotów obecna na pokładzie. Rannym kapitanem okazał się Hindus Smit Machchhar, którego premier Benjamin Netanjahu publicznie chwalił za walkę i otwarcie drzwi kokpitu mimo poważnych obrażeń, a na pokładzie było sto siedemdziesiąt cztery osoby, z których większość stanowili Izraelczycy. Izraelskie ministerstwo spraw zagranicznych nazwało zdarzenie próbą ataku terrorystycznego wymierzoną w relacje z jednym z kluczowych partnerów regionalnych, a premier zapowiedział, że Izrael dotrze do źródła sprawy. Ostrożność jest tu wskazana co do motywu, bo śledztwo trwa, a linia FlyDubai ostrzegła przed przedwczesnymi spekulacjami, ale dwa fakty są niezależnie potwierdzone i politycznie ciężkie: samolot lecący do Izraela wylądował bezpiecznie w Arabii Saudyjskiej, co jeszcze niedawno byłoby nie do pomyślenia, oraz incydent nastąpił zaledwie dzień po tym, jak Netanjahu złożył wizytę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a linie te są filarem porozumień abrahamowych. Konsekwencją jest zaostrzenie kontroli pilotów wlatujących do Izraela i pytanie o bezpieczeństwo lotnicze w regionie, w którym napięcie sięga szczytu. Wątek ten łączy się bezpośrednio z tym, co opisałem w analizie z dnia 30.09, godzina 15:57, gdzie relacjonowałem awaryjne lądowanie tego samego lotu i pierwsze doniesienia o możliwym porwaniu.
W Izraelu trwa natomiast kampania przed wyborami zaplanowanymi na dwudziestego siódmego października, które mogą przesądzić o odejściu Netanjahu. Ostatni sondaż Channel 13, opublikowany w zeszłym tygodniu, wskazuje na pat: partie żydowskie opozycyjne wobec premiera miałyby zdobyć pięćdziesiąt dwa mandaty, a blok samego premiera pięćdziesiąt jeden, przy progu sześćdziesięciu jeden potrzebnym do większości. Partia Jaschar Gadi Eisenkota prowadzi z dwudziestoma dwoma mandatami, Likud Netanjahu ma osiemnaście, a były szef sztabu sił zbrojnych wykluczył wejście do koalicji z partiami izraelskich Arabów, co odbiera mu realną ścieżkę do władzy nawet przy dobrym wyniku. Kontekst społeczny jest równie ważny: średnie zaufanie publiczne do ośmiu instytucji mierzone przez Israel Democracy Institute spadło z sześćdziesięciu jeden procent w 2012 roku do trzydziestu czterech procent w 2025, a sześćdziesiąt osiem procent żydowskich respondentów mówi, że atak z siódmego października będzie kluczowym czynnikiem ich decyzji. Nowe wobec poprzedniego wydania jest potwierdzenie przez biuro premiera i państwową agencję Zjednoczonych Emiratów Arabskich wizyty Netanjahu w tym kraju, którą uprzednio omawiano na podstawie doniesień o jej tajnym charakterze.
Na Półwyspie Koreańskim sytuacja pozostaje bez istotnych zmian. Spór o wybuch min na strefie zdemilitaryzowanej z dwudziestego pierwszego września, żądanie przeprosin przez Sztab Generalny Korei Południowej oraz potwierdzenie przez Dowództwo Narodów Zjednoczonych naruszenia umowy rozejmowej zostały szczegółowo opisane w analizie z dnia 30.09, godzina 15:57, i dziś nie pojawił się nowy materiał, który zmieniałby tę ocenę. W dwóch pozostałych obszarach odnotowuję jedynie stan odniesienia: w Etiopii walki w regionie Tigraj trwają, a zdobycie miejscowości Alamata przez siły prorządowe pod koniec września pozostaje bez nowego materiału zmieniającego ocenę; w Wenezueli, gdzie po styczniowym schwytaniu Nicolása Maduro władzę sprawuje tymczasowe kierownictwo, trzecia runda rozmów politycznych wypada w październiku, ale dziś nie pojawiły się nowe, potwierdzone ustalenia. Bez istotnych zmian pozostają też napięcia w Libanie i negocjacje izraelsko-libańskie, przeniesione z Rzymu na później, o czym pisałem w poprzednich wydaniach.