Dwa. Podłoga cenowa ustawiona dwa razy w jednym dniu
Drugi wątek dotyczy ceny, a nie zdolności, i jest bezpośrednim następstwem premiery Claude Haiku 5.5 z 7 października. Nowy fakt jest taki, że GPT-6 Luna został wyceniony dokładnie na tych samych dwóch liczbach co Haiku 5.5: dziesięć centów za milion tokenów wejściowych i pięćdziesiąt centów za milion wyjściowych. Gdy dwie niezależne firmy lądują na identycznej cenie co do centa, to nie zbieg okoliczności, lecz sygnał, że w warstwie tanich modeli powstał trwały poziom odniesienia, poniżej którego nikt nie schodzi, dopóki nie zmieni się ekonomia pod spodem.
Warto dodać dwa zastrzeżenia, które łatwo zgubić w nagłówkach. Po pierwsze, stawka Haiku działa tylko w oknie do stu tysięcy tokenów, powyżej którego cena rosła pięciokrotnie; sama Anthropic szacuje realne oszczędności na około siedemdziesiąt pięć procent, a nie na dziewięćdziesiąt z nagłówka. Po drugie, tania warstwa nie jest warstwą zdolną: na benchmarku Terminal-Bench dla pracy agentowej Sonnet 5.5 osiąga siedemdziesiąt przecinek sześć procent przy maksymalnym wysiłku, podczas gdy Haiku 5.5 zatrzymuje się na trzydziestu dziewięciu przecinku dwóch. Tanie modele są więc dziś wystarczające do klasyfikacji, wyciągania danych i routingu, ale długa praca agentowa nadal wymaga modelu droższego — a do tego doszła druga, cichsza obniżka, bo odczyt z pamięci podręcznej w Sonnecie 5.5 spadł o połowę, do dziesięciu centów. Rynek zaczyna segmentować się na warstwę tanią, kupowaną na miliardy wywołań, i warstwę zdolną, kupowaną na zadania, w których liczy się skuteczność, a nie koszt pojedynczego tokenu.